|
|
Een korte samenvatting van de geschiedenis van de duitse taal
Hoog duitse dialecten (in tegenstelling tot laag duitse dialecten) ondergingen tijdens de middeleeuween een tweede duitse gehoorsverandering en worden gezien als een deel van de moderne duitse taal.De verschillende regionale dialecten zijn door een aantal redenen ontwikkeld: dagelijkse isolatie door de hoge bergen en diepe bossen, de aanwezigheid van rivieren die als routes voor communicatie zorgden (de Völkerwanderung), kolonisatie waar alle factoren zorgden voor verschillende dialecten die werden gesproken in het heilige romaanse rijk. Deze dialecten waren heel verschillend van elkaar en sommige waren zelfs zo anders dat de sprekers elkaar niet konden verstaan.
Tijdens de lange periode van een paar honderd jaar was Duitsland in zoveel verschillende stukken verdeeld en dit hielp ook mee aan de ontwikkeling van taalvariaties. De enige poging om de taal te standaardiseren is gedaan door schrijver, die op een manier schreven die verstaan werd door het grootste deel van de mensen.
Toen Martin Luther de bijbel vertaalde (het nieuwe testament in 1521 en het oude testament in 534) baseerde hij zijn vertaling voornamelijk op de al ontwikkelde taal, wat in die tijd de meest verstaanbare taal was. Op het begin, hadden de bijbels in elke regio een lange lijst met woorden vertaald naar hun eige dialect. Romeins Katholieke wezen de vertaling van Luther af op het begin en probeerde hun eigen katholieke standaard duitse vertaling te creëren. Pas op de helft van de 18e eeuw werd er een standaard gecreëerd dat door iedereen geaccepteerd werd, dus de de periode eindigde met vroeg nieuw hoogduits.
Duits was de taal van de handel en de overheid in het Habsburg keizerrijk, wat een groot gebied omringde van centraal en oost Europa. Tot de helft van de 19e eeuw was het de taal van de stedelingen in de meeste delen van het imperium. Het toonde aan dat de spreker een koopman was of een stedeling, niet hun nationaliteit. Sommige steden, zoals Praag (duits: Prag) en Budapest, waren langzamerhand verduitst is de jaren na hun vereniging met het Habsburg (duitse koningshuis). Anderen, zoals Bratislava (duits: Pressburg), waren oorspronkelijk gevestigd tijdens de Habsburg periode en waren hoofdzakelijk duits in die tijd. Een paar steden zoals Milaan (duits: Mailand) bleven vooral niet-duits. De meeste steden waren echter hoofdzakelijk duits in deze tijd, zoals Praag (Prag), Budapest, Bratislava (Pressburg), Zagreb (Agram) en Ljubljana (Laibach) ookal waren ze omringd door gebieden waar andere talen gesproken werden.
Standaard duits bestond tot ongeveer de 19e eeuw alleen in geschreven vorm. In deze periode spraken de inwoners van noord Duisland dialecten die compleet verschilde van de standaard taal. Ze leerden duits als vreemde taal en deden hun best om de standaard uitspraak na te doen. Maar uiteindelijk heeft elke streek een andere uitspraak.
Hoogduits of standaard duits is de taal van de media en de geschriften. Het wordt overal verstaan, behalve door kleine kinderen omdat zij alleen nog maar het dialect spreken.
De meest uitputtende gids voor woorden uit de duitse taal werd gepubliceerd tussen 1852 en 1960, toen de broeders Grimm begonnen met het schrijven van de 16 delen die het eerste woordenboek vormden. Het Duden Handboek van 1860 haaden de eerste regels over de orthografie en grammatica, die in 1901 aangegeven werden als de standaard definitie van de duitse taal. In 1996 hebben alle vertegenwoordigers van overheden van duits sprekende landen een standaard definitie van de duitse taal aangekondigd. Er werden officiele aanpassingen gedaan aan grammatica regels, die eindigden in 1998. Sinds de hervorming is de spellings door een overgangsperiode van 8 jaar gegaan. De nieuwe spelling werd geleerd op school, terwijl in de media de oude en nieuwe spelling door elkaar gebruikt werden.
Vele duitse universiteiten werden opgericht in de jaren 1870. Hierdoor werd duits een succesvolle plaatsvervanger voor latijn als taal voor het onderwijs in Europa en Noord Amerika. De meest belangrijke onderzoeken in de wetenschap zijn voor decennia daarna in het duits gepubliceerd en nieuwe universiteiten gaven de voorkeur aan het duits in plaats van het grieks of latijn.